Ο Δήμος Πεύκης, πρώην Κοινότητα Μαγκουφάνας, χωρίζεται από τη Λεωφόρο Ειρήνης σε δύο ενότητες την ΄Ανω και την Κάτω Πεύκη.

Στην Κάτω Πεύκη, μεταξύ των οδών Ελ. Βενιζέλου, Κορίνθου, Ρήγα Φεραίου και Σωκράτους υπάρχει το πευκόφυτο δάσος ΜΟΡΕΛΑ  πού έως το 1944  υπαγόταν στον δήμο Αμαρουσίου και μετά με την επέκταση του ρυμοτομικού σχεδίου πέρασε στην κοινότητα  Μαγκουφάνας–Πεύκης πού αργότερα έγινε δήμος. Όπως αναφέρεται σε έγγραφο του Δασαρχείου Πεντέλης το εμβαδόν του εν λόγω δάσους είναι 51.250 στρέμματα. Η έκταση αυτή περιλαμβάνεται στην αριθμ. 108424/ 13-9-1934  απόφαση κήρυξης έκτασης ως αναδασωτέας, και δεν είναι δυνατή η έκδοση χαρακτηρισμού, σύμφωνα με την οικ. 105204/2793/31.7,2002 δ/γή Υπ. Γεωργίας.

Στο παρελθόν  στην έκταση  αυτή έχουν γίνει αλλεπάλληλοι αναγκαστικοί πλειστηριασμοί  οι φερόμενοι ιδιοκτήτες εναλλάσσονται διαρκώς ενώ τα όρια των οικοπέδων τους μεταβάλλονται εις βάρος ιδιοκτησιών του δημοσίου  πού δεν ενδιαφέρεται  να τα καταγράψει.

Το 1922 την έκταση αυτή  την κατέχει ο γερουσιαστής Ν. Δεκάζος  και μετά το θάνατό του σε πλειοδοτική δημοπρασία την αγοράζει  ο κτηματομεσίτης Ι. Περδίκης οι κληρονόμοι του οποίου την διεκδικούν μέχρι σήμερα.

To 1960 o  Κοινοτάρχης  Εμ. Τρυπιάς κατά παράβαση του νόμου εντάσσει τμήμα της δασικής έκτασης στο σχέδιο πόλεως και δημιουργούνται τρία  Ο.Τ τα 439-440-441. Λίγα χρόνια αργότερα το Υπουργείο  Γεωργίας  ζητάει  από τον τότε υπουργό  Οικισμού  την ανάκληση του Διατάγματος πού ενέταξε στο ρυμοτομικό σχέδιο την προαναφερόμενη δασική έκταση, χωρίς ποτέ να λάβει σχετική απάντηση.

Το 1967 οι φερόμενοι ιδιοκτήτες  Περδίκης-Καρδαράς ζητάνε από το υπουργείο Γεωργίας την αναγνώριση της < ιδιοκτησίας> τους. Το 1971 το υπουργείο Γεωργίας τους αναγνωρίζει έκταση  8720 τ.μ ως ιδιωτικό δάσος.

 Αυτό όμως δεν ικανοποιεί τους φερόμενους ιδιοκτήτες και 1983 προσφεύγουν ξανά στο ΑΣΙΔ, πού μετά από αντιφάσκουσες εισηγήσεις για το αν η έκταση  είναι του δημοσίου  ή όχι  κρίνει τον εαυτό του αναρμόδιο  γιατί η έκταση περιλαμβάνεται στο σχέδιο πόλεως. Η δεύτερη απειλή για το δάσος ήρθε όταν το 1975 το υπουργείο δημοσίων έργων σχεδίαζε να περάσει τη Λεωφόρο Κύμης  μέσα από΄το δάσος Μορέλα καταστρέφοντας το ολοκληρωτικά. Με κινητοποιήσεις  των κατοίκων, του Δήμου και της Οικολογικής Κίνησης, τότε Επιτροπή για τη διάσωση του Περιβάλλοντος της Πεύκης η χάραξη μετατοπίστηκε  αλλά τα Ο.Τ έμειναν  να απειλούν με οικοδόμηση  το δάσος.

Οι διεκδικητές της δασικής  έκτασης  πού επιδεικνύουν συμβόλαια από την περίοδο των Βαυαρών ουδέποτε προέβησαν στην περίφραξη των οικοπέδων τους γιατί γνώριζαν ότι ήταν δασική έκταση του δημοσίου, άσχετο αν το δημόσιο για δικούς του  λόγους εκώφευε, ούτε πήραν ποτέ άδεια κατάτμησης για να πουλήσουν τα οικόπεδα πού δημιούργησαν μέσα  στο  δάσος.

Σήμερα η  Πολεοδομία ενώ ακόμη  δεν έχει κριθεί το ιδιοκτησιακό και ενώ το  Συμβούλιο της Επικρατείας  μετά  από προσφυγή της  Οικολογικής Κίνησης  Πεύκης  καταργεί το διάταγμα του Νομάρχη  και ακυρώνει  το Ο.Τ 440Α, εξακολουθεί να συντάσσει  πράξεις  αναλογισμού  και αποζημιώσεων  για τα οικόπεδα  των καταπατητών. Η  Οικολογική Κίνηση όλα αυτά τα χρόνια έστειλε πλήθος υπομνημάτων  σε όλους τους αρμόδιους φορείς ζητώντας  να απενταχθεί  από το σχέδιο πόλεως το δάσος, προσέφυγε στο Συμβούλιο της  Επικρατείας έκανε παρεμβάσεις υπέρ του δήμου σε δικαστήρια  ζήτησε τη βοήθεια  του Συνήγορου του Πολίτη  μοίρασε ενημερωτικό  υλικό στους πολίτες της Πεύκης.

Ο δήμος Πεύκης έχει προσφύγει στα δικαστήρια  για να αρθεί η απαλλοτρίωση  ενώ  η Οικολογική  Κίνηση  Πεύκης  με σχετικά υπομνήματα στις αρμόδιες υπηρεσίες,  ζητάει απ΄ όλους τους εμπλεκόμενους φορείς  να εμποδίσουν την καταστροφή του δάσους  τροποποιώντας  επιτέλους το σχέδιο πόλεως  και επαναχαρακτηρίζοντας την έκταση ΔΑΣΟΣ.

 

                                                                      Κουρούπη  Μαρίτα